Portal Pisarski Arkana Allarte.  Uczymy dobrze pisać. Poznaj tajemnice pisania bestsellerów, reportaży, prac magisterskich lub dyplomowych. Specjalnie  dla Ciebie tworzymy przydatne informacje i porady dotyczące pisania.

O dyscyplinie w eseju

Esej jest zdecydowanie najbardziej wymagającą formą publicystyczną. Na ogół wydaje nam się, że jest to stosunkowo nowy gatunek publicystyczny, jednak pierwsze próby pisana eseju podejmowano już w starożytności. Znakomitym przykładem są dialogi Platona. Generalnie uznaje się, że wyraźnym początkiem eseju, który znamy z jego dzisiejszej formy jest XVI wiek. Genezę wybranego gatunku literackiego warto znać, jednak to nam nie pomoże w rozpoczęciu pisania.

Co trzeba wiedzieć „siadając” do eseju?
Przede wszystkim to, że jest on niełatwym dla rasowego humanisty gatunkiem. Choć wszystkie pozory wskazują, że nie ma nic trudniejszego, że to „luźny” tekst, przygotujmy się na pewnego rodzaju walkę z samym sobą. Wybierając temat, autor musi pewnie się w nim poruszać, znać konteksty, anegdoty, cytaty, do których będzie się później podczas pisania odnosił.
Zdecydowanie najtrudniejsze jest zdyscyplinowanie siebie i swoich myśli. Często chcemy na papier przelać, co tylko się da, ale to do niczego nie prowadzi. Esej wymaga pisania tylko i wyłącznie na temat, dlatego nie mogą się w nim znaleźć dywagacje. Dygresje odbiegające od tematu są niedopuszczalne. Czytelnik sięgając po esej szuka artykułu, który da mu jakiś pogląd na aktualne problemy społeczne, polityczne i inne. Z góry trzeba zaznaczyć, że nie tematem eseju może być właściwie wszystko – tu podałam tylko przykładowe wątki. Skupiamy zatem uwagę wyłącznie na tym, co musimy napisać, na głównych myślach.

Budowa
Tu nie ma większej filozofii i równie dobrze możemy zabrać się do tego intuicyjnie. Dobrze jest, gdy wstęp zawiera ciekawe motto, cytat, odwołanie, ponieważ to już od początku wciąga czytelnika. Wprowadzamy go w temat, przedstawiamy nasz punkt widzenia, ale też inne perspektywy ujmujące poruszany problem.W rozwinięciu wprowadzamy konkretne rozważania na temat, przywołujemy zdarzenia z nim związane, utwory, korzystamy z różnych kontekstów. Nie zapominajmy o chociażby krótkiej interpretacji. Zakończenie wymaga od nas konkretnego, rzeczowego podsumowania głównych idei tekstu.

Kilka praktycznych porad

W eseju liczy się oryginalność. Możemy w nim przedstawić swoje indywidualne poglądy, przy okazji kształtujemy też opinię innych osób, które czytają nasz tekst. Żeby zachować tę oryginalność, przede wszystkim unikajmy znanych, „wytartych” cytatów. Kiedy kogoś cytujemy, pamiętajmy o cudzysłowie i oczywiście o podaniu autora, jak również źródła, z którego korzystaliśmy.

Największy problem to zebranie myśli, jakie zamierzamy zamieścić w tekście. Na początek zapiszmy je wszystkie, a potem zastanówmy się, czy rzeczywiście wszystkie są równie istotne. Jeśli nie, wykreślmy je. Po napisaniu całego eseju dobrze jest następnego dnia jeszcze raz go przeczytać. Ze „świeżym” umysłem zdecydowanie łatwiej będzie nam wyłonić wszystkie błędy. Na końcu zadajmy sobie pytanie: czy ten esej skłania do refleksji i pokazuje nasz punkt widzenia?