Porno, Madryt i Almodóvar, czyli o felietonach po hiszpańsku.
Dobry felieton jest małym dziełem sztuki. Czy można nauczyć się pisania felietonów? Myślę, że w przypadku tej formy wyrazu twórczego po prostu konieczny jest talent, wrażliwość na słowo. A tego nauczyć się nie da… jeśli więc myślisz, że po latach pisania wierszy, czy ckliwych opowiadań dorosłeś do napisania felietonu – najwyraźniej nadal nie masz jeszcze o nim pojęcia. Felietonu nie da się wymyślić. Musisz go po prostu poczuć.
Spośród wielu, którzy czasem być może zbyt ambicjonalnie podchodzili do pisania felietonów, na uwagę (choć w jego kontekście to słowo wieje banałem) zasługuje hiszpański don Kichot – Pedro Almodóvar.[1]
Bo Almodóvar to nie tylko reżyser, że wspomnę najnowsze, „Przerwanych objęć”, czy „Volver”. To on prowokował i pobudzał Hiszpanię lat 70 i 80. Ta kulturowa gra wstępna miała za zadanie odarcie seksu czy narkotyków z opakowania z napisem „tabu”. Ówczesna młodzież poszukiwała siebie i swojej tożsamości. Po latach politycznej dyktatury – kiedy zabrakło pseudo-mentora - każdy mógł pójść własną drogą. „Narkotyki ujawniały swe beztroskie oblicze, a seks był czymś higienicznym.”[2]
Ówczesna Hiszpania nie szukała wzorców, zresztą, Almodóvar wcale nie chciał za wzór uchodzić. Jednak Patty, pierwsza kobieta Almodóvara, miała w sobie coś, czego nie dało się lekceważyć. Obok niej nie dało się przejść obojętnie. To ona rozgrzewała Hiszpanię. I Hiszpanów.
Pamiętacie „Interview” Andy Warhola? To właśnie we wzorowanej na owym tygodniku hiszpańskiej „La Lunie” Almodóvar publikował historie Patty Diphusa, międzynarodowej gwiazdy porno. W latach 1983-1984 jej przygodami żyła cała Hiszpania. Patty wzruszała, bulwersowała, szokowała. Wiadomo, gwiazda… i z pewnością tylko jedna.
Z pewnością Patty posiadała cechy, które intrygowały. Na przykład potrafiła odnaleźć się w każdej sytuacji i cieszyć się życiem mimo wszystko. Nawet gwałt nie był w stanie wyprowadzić Patty z równowagi. Najważniejsze to wyjść z każdej sytuacji z klasą. „Przynajmniej dobrze, że nie padał deszcz, kiedy mnie gwałcili”[3] . No.
Zawsze optymistyczna, uśmiechnięta i szczera wobec siebie. Taka była Patty , taką kobietę widział Pedro. Taka była współczesna mu Hiszpania.
Sukces Patty, bohaterki, która zamieszkała w głowach milionów, był niekwestionowany. Dlaczego? Almodóvar znalazł bohaterkę idealną – kobietę, która łączyła temperament i wysublimowane poczucie dobrego smaku; humor i delikatność. Że była kiczowata? Być może. Że nierealna…?
Mało kto wie, że Patty Diphusa to wprawdzie piękna i nieobliczalna uwodzicielka, na pewno niezwykła kochanka, ale… wymyślona. Alter ego reżysera. Jego drugie „ja”. Patty zdobyła Hiszpanię. Almodóvar zaczarował niejednego macho. Jak to zrobił?
Almodóvar, jako Autor, nikogo nie udawał, nie kreował się na wszechwiedzącego intelektualistę, nie pouczał. Miał swój cel i konsekwentnie go realizował. Miał pasje. Choć częściowo Hiszpania wydawała mu się obca (ze względu choćby na jego preferencje seksualne, potępiane przecież przez Kościół), to jednak odważył się zaznaczyć swoje miejsce. Nie bał się ujawniać swoich poglądów i myśli. Prowokował. Jednocześnie, miał dystans do siebie, co chyba jest najlepszą miarą talentu.
Na koniec krótki cytat z rozmowy Pedro i Patty:
„Patty: - Pedro, mam wrażenie, że po tej rozmowie w dalszym ciągu nic nie wiem o tobie.
Pedro - Natomiast ja już wcześniej wiedziałem wszystko o tobie.”[4]
Więcej takich alter ego.
Karolina Balcerzak
[1] Almodóvar urodził się w La Manchy, podobnie, jak bohater powieści Miguela de Cervantesa - „Don Kichot”.
[2] Pedro Almodóvar, Patty Diphusa, Świat Literacki 1996, str. 5.
[3] Ibidem, str. 25.
[4] Ibidem, str. 85.
Dodawanie komentarza
Jeśli chcesz dodać komentarz, zaloguj się.
Komentarze
Brak komentarzy.